May isang babae na nag-aaral sa seminaryo habang sabay-sabay na hinaharap ang pinakamabibigat na laban ng buhay niya.
May exam siya sa Greek na kailangang paghandaan. May mga problemang pampinansyal na hindi niya alam kung paano sosolusyunan. May mga mahal siya sa buhay na may sakit. Siya mismo ay may pinagdadaanang karamdaman. Pagod ang katawan, pagod ang isip, at pagod na rin ang puso.
Sa gitna ng lahat ng iyon, may isang lalaking patuloy na humihingi ng oras, atensyon, at pang-unawa mula sa kanya.
Hindi nito maintindihan na may mga araw na hindi siya makapag-reply hindi dahil siya ay nagloloko, kundi dahil hirap na hirap na siyang buhatin ang lahat ng responsibilidad na nasa balikat niya.
Kapag hindi siya nakapagparamdam, pinagdududahan siya.
Kapag tahimik siya, ginagawan siya ng kwento.
Kapag kailangan niya ng espasyo, lalo siyang kinukulit.
Hanggang sa dumating ang puntong napagod na siya.
Naging malamig.
Naging mataray.
Naging “masungit.”
At doon siya hinusgahan ng marami.
Pero minsan, ang taong mukhang masungit ay hindi naman masama.
Minsan, pagod lang siya.
Minsan, wala na siyang natitirang lakas para ipaliwanag ang sakit na araw-araw niyang dinadala.
At minsan, ang paglayo ay hindi kawalan ng pagmamahal.
Ito ay paraan ng pagligtas sa sarili.
Masakit man ang umalis sa umpisa.
Masakit man putulin ang koneksyon.
Masakit man tanggapin na hindi lahat ng pangako ay totoo.
Pero may mga sakit na kailangan mong pagdaanan, ngayon, upang hindi ka habang-buhay na masira.
May mga tao na kapag nawala sa buhay mo, hindi parusa iyon.
Proteksyon iyon.
Dahil hindi sapat ang matatamis na salita kung wala namang respeto.
Hindi sapat ang mga pangako kung puro bare minimum lang ang kaya nilang ibigay.
Hindi sapat ang “mahal kita” kung nauuwi naman sa emotional at financial na pag-abuso.
Lesson para sa bawat babae:
Huwag matakot mawalan ng taong hindi marunong gumalang sa iyong oras, pangarap, boundaries, at pagkatao.
Minsan ang pinakamasakit na desisyon ang siyang nagiging simula ng iyong paggaling.
At kung may taong tinatawag kang masama dahil pinili mong protektahan ang sarili mo, tandaan mo ito:
Hindi ka obligadong magsakripisyo ng kapayapaan para lang mapanatili ang isang relasyon na unti-unti ka nang sinisira.
May mga pagkawala na hindi sumpa.
May mga pagkawala na sagot ng Diyos para iligtas ka.
In connection to leadership style, the hardest leadership lesson I learned was boundaries there was a season when I was juggling seminary studies, exams, health challenges, financial pressures, and family concerns.
From the outside, I probably looked distant. Some people interpreted my silence as rejection. Others assumed I had changed.
What they didn’t see was that I was carrying more than I could explain.
One lesson I’ve learned is this:
Not everyone who demands your attention deserves your access.
As professionals, educators, leaders, and lifelong learners, we must protect the time and energy needed to fulfill our purpose.
Boundaries are not selfish.
They are stewardship.
You cannot serve others effectively if you are constantly sacrificing your own well-being.
Sometimes the most courageous thing you can do is walk away from situations that drain your peace, distract you from your calling, and keep you from becoming who you were meant to be.
Growth often requires difficult decisions. And healing sometimes begins with a goodbye.
